İmplant Üzeri Diş Kaplama

13/01/2016 Diş TedavisiGenel

ONLINE RANDEVU AL ÖNCE - SONRA KLİNİK SANAL TURU

İmplant tedavilerinde kuron boyu mesafesi, kemiğin en üst noktasından okluzal düzleme kadar ölçülmektedir. Sabit bir implant protezinde, ihtiyaç duyulan minimum kuron boyu mesafesi 8 mm olmalıdır. Bu mesafe; abutman etrafındaki biyolojik genişliği, siman retansiyonu veya vidalı protezler için uygun abutman yüksekliğini, okluzal materyal dayanımım, estetik ve hijyen koşullarını ancak sağlayabilmektedir. Hareketli protezler; genellikle protezin dişleri ve akrilik plak dayanımı, tutucular, barlar ve günlük hijyen açısından 14 mm veya daha fazla kuron boyu mesafesi gerektirirler.
Protezin kuron boyu ile direkt olarak ilişkili olan kuron boyu mesafesi, ağızın ön bölgesinde daha fazladır.
Dişsizlik bölgelerinde, kuron boyu mesafeleriyle ilişkili olarak çeşitlilik gösterirler. 15 mm’den daha fazla olan mesafe artışı, birincil olarak çene kemiğinin ve yumuşak dokunun vertikal kaybının sonucudur. Yeterli akrilik hacmi sağlamak ve yapay diş yerleştirilmesi için kolaylık sağlayan hareketli protezler kolaylıkla bu mesafeyi doldurur. Oysa sabit restorasyonlarda benzer kuron yüksekliği sorun olabilmektedir. Yerleştirilen dişlerin boyları uzatılılır ve çoğu kez estetik bölgelerde gingiva rengi veren malzemelerinin eklenmesine ihtiyaç duyulur. İmplant üzerindeki çarpma kuvveti dişlerle kıyaslandığında, bu durum artmış kuron yüksekliği ile birleştiğinde, implantlar üzerindeki moment kuvvetlerinde ve komponent ile materyal kırılma riskinde artışla sonuçlanmaktadır. Bu sorunlara özellikle; sabit restorasyonların kantilever bölümünde uygunsuz biomekanik faktörler olduğunda daha fazla dikkat edilmelidir.
Kuron boyu mesafesinin 15 mm’den fazla olması; porselenin ideal 2 mm kalınlığını muhafaza etmek için, geleneksel sabit restorasyon yapısındaki metalin fazla miktarda kullanılmak zorunda olduğu anlamına gelmektedir. Böylece; metalin miktarı ısı azaltıcı rolü oynar ve metal alt yapı ve porselen bölümün üretimini zorlaşır. Döküm sonrasında yapının içindeki metalin değişik oranlarda soğumasından dolayı, poroziteler meydana gelir.
15 mm veya daha fazla arklar arası mesafenin varlığında sabit protezin yapımında kullanılan alternatif bir metod da, yapay dişler ve akrilik gibi elemanları birarada tutan ufak bir metal dökümden oluşan hibrit protezlerdir. Akriliğin porselen dişler ve metal alt yapı arasında aracı görevi görmesi nedeniyle, dinamik okluzal yükleme esnasındaki kuvvetin etkisi azalmaktadır. Bu nedenle hibrit protezler, yüksek kuron boyu mesafesinde implant restorasyonları için genel bir kural olarak belirtilmektedir.